Maria Curie-Skłodowska urodziła się w 7 listopada 1867 roku w Warszawie. W 1883 r. ukończyła Gimnazjum ze złotym medalem. W latach 1884-1891 była nauczycielką domową.
W 1891 roku wyjechała do Francji, gdzie podjęła studia na Sorbonie. W 1893 r. uzyskała licencjat nauk fizycznych, a w rok później - matematycznych. W dniu 25 lipca 1895 roku wyszła za mąż za francuskiego fizyka Piotra Curie. Niedługo po odkryciu przez Becquerela promieniotwórczości rozpoczęła pracę nad badaniem aktywności promieniotwórczych różnych substancji. W 1898 r. wspólnie z Piotrem Curie, ogłosiła odkrycie polonu i radu, za które to prace małżonkowie Curie (wraz z Becquerelem – odkrycie promieniotwórczości) otrzymali w 1903 r. Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki. Po śmierci męża (19 kwietnia 1906 r.) Maria objęła katedrę promieniotwórczości na Sorbonie. Dalsza praca naukowa doprowadziła ją do wyodrębnienia radu w postaci metalicznej. W 1911 r. otrzymała po raz drugi Nagrodę Nobla, tym razem w dziedzinie chemii, za pracę nad chemicznymi i fizycznymi właściwościami polonu i radu oraz za prace dotyczące metod wyodrębniania, oczyszczania i pomiaru aktywności pierwiastków promieniotwórczych. W 1914 roku po wybuchu I wojny światowej organizuje wojskowe lecznictwo radiologiczne. Jest współzałożycielką Instytutu Radowego w Paryżu, w którym pracowała. Maria Curie-Skłodowska zmarła 4 lipca 1934 r. na białaczkę, która była prawdopodobnie następstwem częstych kontaktów z materiałami promieniotwórczymi. W 1995 r. prochy Marii Curie-Skłodowskiej i jej męża spoczęły w paryskim Panteonie.